پرده سوم

 

شخصيتهاي موجود در پرده سوم : ناصرالدين شاه – اعتماد السلطنه – مشيرالدوله[1] – حاجب الدوله[2] – مليجك- گروه مطرب – غضنفر جلا د و مش مولك ميرزا[3]

 

ناصرالدين شاه بسيار ناراحت و عصباني بنظر مي رسد. بر تخت خود تكيه زده و زيرلب به زمين و زمان فحش مي دهد .

مشيرالدوله ( با ترس ) : حضرت سلطان به سلامت باشند. كدورت خاطر يا كسالت عاجلي نصيب شده كه فدويان از آن ناآگاهند ...........

ناصرالدين شاه نگاهي غضب آلود به وي مي كند و زيرلب مي گويد : پدرسگ ........ !!! ( سكوت )

مشيرالدوله نگاهي به اعتمادالسلطنه كرده و اعتمادالسلطنه هم زيرچشمي به مليجك نظري انداخته و با صداي آرام به او مي گويد : پدر سوخته، كاري كن . پس تو به چه دردي مي خوري ؟

مليجك دنبك كوچك خود را برداشته و شروع به خواندن مي كند : ( بصورت ضربي )

غمگين نشويد حضرت والا             بياين بريم بريم تا ده بالا    

بريم پيش سكينه                        به ما بده وليمه

بعدا بريم در ودشت                    بصيديم يه چيز مشت

بگيريم يه فوتوگراف                 به شرطي كه نديم گاف

شكار زنده نباشه                      خيلي گنده نباشه

بعدش با حور و سيمين               دورت بخونيم همچين :

 ( با اشاره به گروه مطربان و تغيير آهنگ )

آره تو محشري ............ تو از همه سري ....................... تو يك افسونگري ................... دورت حور و پري ( سانسور )

 

ناصرالدين شاه با صورت برافروخته و صدايي غضبناك فرياد مي زند : حاجب الدوله

حاجب الدوله ( با صداي بلند ) : بله

ناصرالدين شاه : بگو اين گضنفر ( غضنفر ) جلاد باشي فورا بيايد تا سر اين پدر سوخته را از تنش جدا كنيم ...............

حاجب الدوله : به روي چشم حضرت والا............. ( اين را گفته و از صحنه خارج مي شود )

مليجك دست و پاي خود را گم كرده و خود را بر پاهاي همايوني مي اندازد : حضرت والا فدايتان شوم. مرا عفو فرمائيد . بنده بي تقصيرم. مي خواستم خاطر حضرت همايوني را مفرح كنم ......... غلط كردم . به نوزده تا نون خورم رحم فرمائيد ..............

حاجب الدوله با غضنفر جلاد همايوني وارد صحنه مي شود. غضنفر داراي هيكلي نخراشيده، سبيلي از بناگوش در رفته، چشماني از حدقه در آمده و صدايي نخراشيده است.

ناصرالدين شاه : آهاي گضنفر ( غضنفر ) ، اين پدر سگ حرومزاده را به جمع اجداد مطربش ملحگ ( ملحق ) كن ...

غضنفر دست مليجك را گرفته و وي را به پشت مي خواباند تا با شمشير سرش را از بدن جدا كند ........ در اين حال اعتماد السلطنه رو به شاه كرده و مي گويد : حضرت والا به رافت و محبت همايوني خود مشتهرند . لطف فرمائيد اين بار نيز از خون اين مردك مطرب درگذريد تا طعم رافت شما را بار ديگر چاكران چشيده و از آن متنعم گردند.

ناصرالدين شاه : آهاي گضنفر ( غضنفر ) ! ( با اشاره دست به اعتمادالسلطنه ) اين مرتيكه پدرسوخته را هم كنار مليجك بخوابان .

غضنفر دست اعتمادالسلطنه را گرفته و با خشونت او را نزد مليجك مي خواباند. سكوت كامل بر تالار حكمفرما مي شود. غضنفر منتظر دستور همايوني است تا كار را تمام كند.

ناصرالدين شاه : آي مرده شور ريخت تك تك شما حضرات را ببرد. ( آنگاه خطاب به اعتماد السلطنه ) مگر من نگفتم اين آگا ( آقا ) محمد طاهر تبريزي مدير خائن جريده اختر را بياوريد تا سياستش كنيم؟ من نگفتم كه اين پدرسوخته مصبي ( مذهبي ) جديد بوجود آورده كه بايد ريشه كنش كنيم؟ ديروز به ما راپورت دادند كه مش مولك ميرزا توله خودمان هم اختري مذهب شده است ( آنگاه خطاب به مليجك ) آري مليجك جان بخوان، خوشي كن،‌ عدو در خانه مگيم ( مقيم ) گشته ما به رگاصي ( رقاصي ) مشگوليم ( مشغوليم ). امروز هم كه اين صنيع پدرسوخته ( اشاره به اعتمادالسلطنه ) براي ما اين جريده منحرفه را مي خواندند تفصيلا از وزراتخانه هاي داخله انتگاد ( انتقاد ) شده بود كه حس همايوني ما به ما مي گويد نويسنده اين فگره (فقره ) حتما و گطعا ( قطعا ) فردي از اگارب ( اقارب ) و نزديكان است كه تا پيدايش نكنيم و به سزايش نرسانيم خيال همايونيمان آسوده نگردد. فهمديد پدرسوخته ها ؟ ................

مشيرالدوله : حضرت همايوني آسوده خاطر باشند . بنده اين خائن را مي شناسم. حتم به يقين و با توجه به سوابق اين فرد كسي نيست به جز  يوسف خان تبريزي  مستشار الدوله[4].

ناصرالدين شاه : حاجب الدوله، با فراشان عزيمت كرده و اين مستشارالدوله را گوشمال حسابي دهيد.

حاجب الدوله : امر، امر همايوني است ......... (‌  صحنه را ترك مي كند )

مشير الدوله : پس حضرت والا لطف فرمائيد از خون چاكران خويش درگذريد ..................

ناصرالدين شاه : به گبه ( قبه ) همايونيمان گسم ( قسم ) تا اين اعتمادالسلطنه مدير جريده اختر را به پابوسي ما نياورد از گضب ( غضب ) ما خلاصي نمي يابد .................

اعتمادالسلطنه ( با صدائي لرزان ) : حضرت همايوني بنده براي اين ملعون مكتوبي فرستادم و وي پاسخي داده كه رخصت بفرمائيد تا خدمتتان قرائت كنم .

ناصرالدين شاه رو به غضنفر كرده و مي گويد : گضنفر ( غضنفر ) رهايش كن تا بنالد ...............

غضنفر اعتماد السلطنه را رها كرده و وي پس از برخاستن و مرتب كردن البسه خود مكتوبي را از رداي خويش درآورده و شروع به خواندن مي كند :

 

خدمت آقا محمد طاهر تبريزي مدير جريده اختر

از آنجا كه خاطر همايوني آزرده به سبب چرنديات و خزعبلات جريده هذيان پرور و عدوان مفرح حضرت عالي شده است بدين طريقت اعلام مي داريم كه فورا و فوتا خويش را تسليم قضا و قدر كرده و قدم نحستان را به پاتخت نهاده تا مورد نوازش حضرت همايوني قرار بگيريد. مؤخرا عنوان مي داريم كه چنانچه اين عمل تحقق نيابد شما را در هر كجا از اقصاء نقاط عالم ولو در يكي از دهات كوچك يكي از كشورهاي همجوار خليج الفارس كه مستور شويد يافته و تحت الحفظ به موطن باز خواهيم گرداند.

                                       خاك پاي درگاه همايوني

                                              اعتماد السلطنه

 

ناصرالدين شاه : احسنت ............. مي بينيم كه در اين مكتوب به فكر مگز ( مغز ) ما و مگز ( مغز ) نوباوگان آتي بوده ايد ؟

مشيرالدوله ( خطاب به اعتمادالسلطنه ) : منظور حضرت والا همان مغز است.

ناصرالدين شاه : پدرسوخته ، حالا تو هم از ما ايراد گرامري مي گيري ؟

مشيرالدوله : بنده و هفت جد بنده چيز زيادي بخورند اگر چنين نيتي داشته باشيم. اين في الواقع نقص الفبا و زبان ماست كه حضرت همايوني با تلفظ شيرين و صريح خود تصحيح مي فرمايند.

ناصرالدين شاه : بس است بس است. حالمان به هم خورد از اين همه پاچه خواري . ملاصنيع جوابيه اين خائن آگا (‌آقا ) محمد طاهر را بخوانيد.

اعتماد السلطنه : مكتوب ايشان كمي في البدايه عجيب و غريب مي نمود لهذا مكتوب را به رضا ريشار[5] و انمون مورل[6] نشان داديم ايشان تفسيري در ذيل مكتوب نگاشته كه ما هردو قسم را خدمت سلطان مي خوانيم :

 

خدمت منير انور صاحب شوكت و والا رفعت حضرت اعتمادالسلطنه وزير انطباعات دولت عليه ايران

حقير عارض است كه بنا به علل عديده از جمله عدم تمكن دريافت رخصت از دولت كريمه عثماني جهت مسافرت به وطن تنها به يك صورت و آن هم از طريق كومپيوتر و به صورت حي ] زنده [‌ و از طريق محاوره من بعيد ] از راه دور [ قادر به پابوسي و سمع نظرات حضرت همايوني هستم و لاغير

والامر لديكم

ميرزاطاهر تبريزي

 

و اما تفاسير مرتبط با مكتوب :

رضاخان ريشار با معاضدت انمون مورل در حاشيه مكتوب چنين نگاشته اند : حتم به يقين كومپيوتر لغتي از لغات جديده تركي عثماني است به معناي تفاهم نامه و مراد ميرزا محمد طاهر تبريزي آن است كه دولت عثماني به هيچ وجهي من الوجوه رضا به استرداد وي نمي دهد به جز با انعقاد تفاهم نامه و دريافت امتياز و حي بودن اعني زنده ماندن ايشان و محاوره با ايشان در حدود ] مرز [ دو دولت آن هم از مسافتي بعيد و تنها با فرياد و صوت بلند بدان گونه كه همگان را قابليت سمع محاوره باشد ............. 

ناصرالدين شاه تاملي كرده و دست بر سبيل خوش فرم خود كشيده و مي گويد : از گديم ( قديم ) گفته اند تسليم زور نشو مگر زور  پرزور  باشد. ما نيز از آنجا كه زوري در دولت عثماني نمي بينيم تسليم اين حرف زور نشده و از خير اين مرتيكه پدرسوخته اجنبي مآب مي گذريم ...............

در همين زمان ناگهان طفلي كوچك ( چهار ساله )  در حاليكه جريده اي در دست دارد با عجله و شتاب وارد صحنه شده و خود را بر روي ناصرالدين شاه مي اندازد . ناصرالدين شاه با دستپاچگي مي گويد : چه شده است مش مولك ميرزا ؟

مش مولك ميرزا هم با همان لهجه شيرين كودكانه خود مي گويد : شاه بابا، اينجا لا ( را ) ببين.......... جليده ( جريده ) اختل ( اختر ) است......... حسابي شما لا ( را ) ضايع كلده ( كرده ) ...............

ناصرالدين شاه كودك را برزمين گذاشته و از ته دل فرياد مي زند : واي................................................

پايان

 

 

مژده            مژده

 

كابوس

 

 

با قلم طناز محبوب

ناراحت الدوله ( عمو ريسمانباف )

 

برنامه آينده وبلاگ طنز كتابداري

 

---

[1]  وزير خارجه وقت ايران

[2]  محمدحسن خان پسر محمدرحيم خان علاء الدوله اميرنظام

[3]  شاهزاده و فرزند خيالي ناصرالدين شاه

[4]  از روزنامه نگاران عهد ناصري

[5]  دبير بخش فرانسوي روزنامه علميه دولت عليه ايران

[6]  سردبير نشريه فرانسوي زبان اكودوپرس در عهد ناصري