| تبليغات | X |
ماجراهای کتابَتون و کتابخان
کتابَتون نگاهش رو به پشت سر انداخت. انگار یکی صداش می کرد. خوب که نگاه کرد کتابخان را دید که بدو بدو داشت به سمتش می دوید و صداش می زد. یه لحظه صبر کرد تا بهش برسه... وقتی بهش رسید رو بهش کرد و گفت :
* ها چه کارت وشده کتابخان ؟ از چه نفس نفس می زنی ؟
کتابخان نفسی چاق کرد و گفت :
- ها کتابتون! گُلکُم! عزیزم! هیچ ودانی توی بریتانیا چه اتفاقی ویفتاده ؟
* نه! نَوَدانُم! چه شده بیده که این گونه مشوش وَشُدی ؟! قراره جنگ وشه ؟! بدبخت ورفتیم ؟!
- نه بوا! مگه از بی بی سی نوشنیدی ؟
* نه! اومدم خفتکیده بید!
- کی؟
* بی بی دیگه!
- خنگوله! بی بی را نوگم که!
* پس چی وگی؟
- شبکه خبرونه غوغاسالار و شایعه پرداز بزرگ رو و گم!
* آها! نه! مو همین خبرونه خودمون رو هم نوشنوم چه برسه به چی چی سی!
- هااااا! نصف عمرت بر فنا بید!
* اون باشه واسه خودت! مو همش شبکه های فشن و موزیک و دانس رو وبینم! مخوام خدای نوکرده دمده نرُم!
- اوه! افاده ها طبق طبق ....
* ومیری! حالا چه وشده ؟
- اوی! اگه ودونی چی وشده ؟ یه مایه ودار از اونا که از این ماشین های سوسولی موسولی داشته بید رو وگرفتن که از مکتبه، کتاب کش ورفته !!
* اوه گفتم چه وشده حالا؟
- میگوم خنگولی ؟ وگوئی نه!!! اون وتونسته اندازه شصت میلیون پول خارجکینی از مکتبه بریتانیای بزرگ کش وره ؟
* آهااااا! راست وگی ؟! مگه اونا مثل ما کنترل چی نوداشتن ؟ مگه از این دوربینهای یواشکی نوذاشتن ؟
- چرا! حتما وداشتن و وذاشتن!
* می دونی چی فکر وکنم؟!! مو فکر وکنم کنترل چیشان به جای نظارت، ونشسته گیم (Game) بازی وکرده؛ یا شاید هم ونشسته بی بی سی ودیده؛ شاید هم ونشسته با جاریش، تلیفونی غیبت اون یکی جاریش را وکرده؛ شاید هم با همکلاسیش غیبت استادش را وکرده؛ یا در مورد حذف کتابداری پزشکی گمان زنی وکرده ؛ یا شاید هم وبلاگ طنز کتابداری وخوانده؛ یا واستا شاید هم ...!
- کتابتون تو رو وخدا بسه ...! اینها خارجکینی بیدند! اصلا نودانن غیبت چی بید !
* وا خاک ور سرم! مگه وشه؟! پس خارج، مردم در اوقات فراغت چه وکنن ؟
- اونجا مردم همش مکتبه ورن! مطالعه وکنن! درس ...
* واااا! بسه بسه! ... چه بی کلاس! مو دیگه خارج رو نوخوام! ... دل آدم وپوسه! ... (بعد از کمی مکث): شرط خارج ورفتن رو از شرائط ازدواجمان حذف وکنم!
- آخ جون ... خدایا شکرت وکنم! کمکم وکردی یکی از موانع دیگه ازدواج رو هم وردارم!
...............................................................................................................
طنازیهای دوستان
یکی از بچه های خوب یکی از کلاسهایم که در خدمتشون بودم خانم سیده سمیه موسوی نام داره که غزل طنز قشنگی را با عنوان "ته غار" سروده که بد ندیدم آن را عینا از وبلاگ ایشان نقل کنم :
«ته غار»
شدم از دست این کنکور گرفتار که زد بر مدرکم مهر کتابدار
یکی آمد بخندید و به من گفت برو بابا گذاشتندت سر کار
یکی با یک تیریپ با کلاسی بگفت: مدرک بخواهد کار بازار ؟
یکی چونان حکیم حکمت آموز بگفت: دست از کتابداری تو بردار
یکی خود خواه بدجنس زبان تیز که در قلبش نبود جز فکر آزار
به نیش خندی بگفت درجمع مجلس نخواهی رفت از این مدرک سر کار
به ناگه خون گرفت پیش دو چشمم بگفتم : بس کن این زشتی گفتار
اگر این رشته در دنیا نمی بود تو هم بودی کنون بیکار و بی عار
اگر آدم به مثل من نمی بود نشسته بودی تو نالان ته غار
نقدیّه
منتشر شده در : شیرازه (شماره ۶)
خواست از من تا بگویم سردبیر نقد شیرازه به طنز و نیشدار
گفت باشد جانت ایمن، غم مخور لطف کن ضعفش بفرما آشکار
چاقوی نقدت بکش لیکن بیا چون سوسولان ژیگول! فرزانهوار
نقد فرما لیک با فکر و خرد ضعف و قوتهایمان را کن شکار
گفتمش ای مردِ نیکِ خوب روی هیچ میدانی چه می گویی برار؟
نقد شیرازه طلب کردن چنین خود بیارد نقد در ذهنم به بار
اغلب نقّادها بر بام نقد یا ِفتند از این کنار، یا آن کنار
تو کجا دیدی کسی نقدی کند درنیارد از پدر جدّی دمار؟
تو کجا دیدی که نقدی گل کند بر نخیزاند ز اصحابش هوار؟
تو کجا دیدی که نقطه قوتی توی حرف و نقد ما آید به کار؟
ما فقط دنبال سوتیهای هم بودهایم از بهر کسب اشتهار
آنچنان کوبیم بر فرقش لگد تا نیاید زآن سپس وی اعتبار
یا بگویم از گروه دیگری آن گروهی که بنامم پاچهخوار!
توی نقد خود چنان مدحی کنند آنچنان، گویا به قصد انتحار
حال آدم را به واقع بد کنند این گروه نان به نرخ روز خوار
هست یک دستمال توی دستشان مانع عیبند و نقص از انتشار
حال خواهی نقد آن هم با خرد؟! بهتر آن است تا بمانی تو خمار
از منی که هستم از این قافله بر نیاید هیچ وقت این ابتکار
کتابگذار اعظم
